Afgelopen week ben ik een heel opvallend thema tegengekomen in zowel een boek dat ik las en films die ik zag. Het was nogal een frustrerend thema. Een thema waarbij je dan keihard roept tegen het hoofdpersonage WAAROM DOE JE DAT ZO??? En weet je als dat een keertje gebeurt oké, maar drie keer in een week is wel veel. Daarom mijn bespreking van het tienercliché: vertel nooit wat aan je ouders.

Did I mention I love you

Vorige week was Estelle Maskame in Nederland om de vertaling van haar boek Did I mention I love you te promoten. Ik heb haar niet opgezocht, maar ik kreeg dinsdag de vraag of ik het boek voor Hebban op korte termijn wilde gaan recenseren. Woensdag ben ik dan ook meteen in het boek gedoken en ik heb ontzettend genoten. De recensie puzzle ik nog even aan, maar ik kan alvast een ding zeggen. Ik begreep slecht waarom Eden die zo’n goede band heeft met haar moeder niet vertelt waarmee ze zit als dingen misgaan. Het is een beetje awkward, maar ik had op zijn minst verwacht dat ze wel zou vertellen dat ze verliefd was. Ook zou ik het logisch vinden dat de moeder ietwat meer contact had gezocht en had aangedrongen op details. Pas na een aantal weken vindt er een wat uitgebreider gesprek tussen de twee plaats en ook dan zegt ze niks. Ook de stiefmoeder van Eden ontwikkelt zich als een echt vertrouwenswaardig persoon. Ik heb diverse keren in het boek geroepen ‘Vertel iemand dit!’, want dat geeft lucht weet je wel. Je hoeft niet alles in je leven alleen te doen en alles is te bespreken. Maar daar had niemand in dit boek van gehoord.

Did I mention I love you

The Falling

Door Game of Thrones ben ik best wel fan geworden van Maisie Williams. Het is niet alleen haar personage Arya, maar ook haar persoonlijkheid, Vine filmpjes en interviews. Ik houd gewoon van Maisie Williams! Ze is heel puur en echt en een beetje een role-model voor me. Nou goed, nu had ik gehoord dat ze twee films had gemaakt en ik besloot ze te kijken.

The Falling gaat over een strenge meisjesschool waar opeens vreemde dingen gebeuren die heel erg op hekserij lijken. De film was ronduit vaag en hoewel ik er wel van genoten heb op een Arthouse manier was het vooral weird. De film begint echter met het voorstellen van twee vriendinnen: Abigail en Lydia (Maisie). Ze hebben ietwat een experimentele lesbische relatie maar Abigail heeft dan seks met een jongen in een auto en raakt zwanger. Lydia is dan kinda pissed off maar probeert samen met Abbie een oplossing te vinden. Totdat Abbie sterft en de vreemde verschijnselen beginnen. Wat ik niet begreep in dat eerste deel van de film was dat het nooit aan een volwassene wordt gezegd. Het is allemaal een beetje onder het mom dat het not-done is. Maar toch: reactie een voor een oplossing is toch spreek iemand aan om een oplossing mee te zoeken? Het probleem werd natuurlijk verholpen door de dood van Abbie, maar het bleef een vreemde voor me. Stel ze was niet gestorven en ze had gin met een naald gedronken.. serieus wat dan?

Cyber bully

De tweede film die ik vervolgens keek was Cyber Bully waar Maisie mee is genomineerd voor een BAFTA. Ik was niet zo heel erg geïnteresseerd in het kijken van de film totdat ik het hoorde omdat het een soort van minifilm is. Hij duurt een uur. Na de tijd heb ik heel veel respect voor elementen in de film. Vooral ook voor het acteren van Maisie want ze acteert de hele film alleen. Het is ook echt wel een aanrader voor iedereen om eens te kijken. Het schudt je weer lekker even wakker. Maar wederom, dat wat Casey pas op het einde van de film doet zou direct wanneer haar vader op de deur klopt moeten gebeuren. Roep! Roep of loop de deur uit en zorg ervoor dat je meteen getuigen vindt van wat je overkomt. Het zou zoveel oplossen en je veel opgekropte problemen schelen.

Maisie WIlliams

Tienermotief

Waarom is dit nou een herhalend thema? Eigenlijk is het heel logisch, want als ik terugkijk dan weet ik dat ik het ook deed. Toen ik gepest werd en gechanteerd werd over het internet toen ik 16 was dealde ik daar zelf mee. Ik wilde niet dat iemand anders zich ermee bemoeide want ik kon mezelf wel redden. Nu ben ik natuurlijk wel wat ouder, heb wat meer ervaring en deel ik alles met mijn ouders. En eigenlijk als ik een tip wil geven aan al die tienerfiguren in boeken en films dan is dat het wel; deel wat meer met je ouders. Die kunnen je namelijk helpen en dat scheelt je heel veel stress en zorgen.

Heb jij wel eens zo’n schreeuw moment gehad als jij een boek las? En wat zou jij als advies meegeven aan je boek hoofdpersonages? Vertel het me in de reacties! 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *