Twee weken geleden vertelde ik jullie van mijn mega leesdip die wel 4 jaar lang duurde! Vandaag vertel ik jullie over een andere kortere vorm van een leesdip: het leestrauma. Het is de dip die je krijgt als je een fantastisch boek hebt uitgelezen en dat het verhaal zoveel met je doet dat je niet iets anders kunt gaan lezen. Je bent er totaal emotioneel instabiel van. Je kunt dan het boek niet van je af zetten om aan iets nieuws te beginnen. Soms gaat het zover dat je helemaal niet in staat bent om ook maar iets anders te doen! Het boek blijft namelijk zo erg bij je dat je er constant aan denkt. Dit noemde ik het leestrauma en in deze blog vertel ik jullie o.a. over de meest recente die ik opliep.

Mijn allereersteĀ leestrauma

Toen ik jong was ben ik een periode lang verslaafd geweest aan de boeken van Simone van der Vlugt. De historische jeugdboeken van haar – niet de thrillers! Thuis heb ik alleen Zwarte Sneeuw: over een meisje in Limburg tijdens de mijnwerkersperiode. De rest leende ik van de bieb. Toen ik Schijndood oppakte ging het alleen totaal mis. Het ene drama volgde het andere drama op en ja alles ging mis, buiten de schuld van het hoofdpersonage om. Ik kan niet tegen machteloosheid en onrechtvaardigheid en dat bleek heel duidelijk met dit boek. Ik huilde tranen met tuiten in de laatste hoofdstukken en ik heb 3 weken lang elke keer als ik aan het boek dacht moeten huilen. Dit boek was niet niks en was mijn kennismaking met het leestrauma.

Simone van der Vlugt - Schijndood

ACOMAF

Afgelopen zaterdag konden jullie mijn recensie van A Court of Mist and Fury lezen: het tweede deel in de A Court of Thorns and Roses-serie. Toen ik in het boek begon, viel ik al stil. Sarah J. Maas wist namelijk dingen te verwoorden die heel echt voor me waren. De gevoelens van Feyre waren mij zo bekend dat ik om mezelf begon te huilen. Je kunt je voorstellen dat als de relatie van Feyre en Tamlin je eigen relatie weerspiegelen er iets mis is. Dat Maas dit zo wist te vangen en mij net als Feyre uitgemergeld van emotie liet achterblijven: not good. Nadat het boek uit was had ik dan ook het immense gevoel dat ze mezelf op papier had gezet. Het boek was te veel van mij: erg confronterend. Dit is dan ook een boek waar ik een leestrauma aan overhield en waardoor ik een paar dagen goed van slag was. Ik begon scenario’s te krabbelen in mijn notitieboekje waar verder niemand meer iets uit kon halen, omdat het zo’n gekrabbel was. Ook wilde ik er eigenlijk met niemand over spreken, want hoe kon iemand het boek zo begrijpen als dat ik deed.. Nog steeds heb ik dit gevoel en sluit ik het boek in mijn eigen hart.

Heb jij wel eens een leestrauma gehad en van welk boek? En heb jij ook wel eens een boek gelezen waar je het met niemand over wilde hebben omdat het je zo aan het hart ging? Vertel het me in de reacties!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *