Het boek Cinder had ik al een tijdje liggen. Ik had het boek ooit eens meegenomen van een boekenbeurs. Afgelopen zomer gaf ik het aan mijn ouders mee op vakantie. Zelf was ik er nog steeds niet aan toe gekomen en ik hoopte ze er een plezier mee te doen. Dat deed ik zeker, want al tijdens de vakantie werd ik gebeld hoe leuk het boek wel niet was. Natuurlijk wakkerde dit mijn nieuwsgierigheid verder aan, maar het duurde tot afgelopen januari om het boek dan ook werkelijk oppakte. Ik kocht de boeken in het Engels voor de e-reader, begon te lezen en stopte niet totdat alle boeken uit waren…

Cinder

In Cinder maak je kennis met de cyborg Cinder. Door een vermeend auto-ongeluk verloor ze haar hand en een been en haar beide ouders. Woonachtig bij haar stiefmoeder repareert ze robots en verdient daarmee het gezamenlijk inkomen. Op aarde woedt er echter een geniepig virus dat snel de aardbevolking dood. Wanneer haar stiefzusje Peony ziek wordt, wordt uit vergelding CInder door haar stiefmoeder opgeheven als vrijwillig tester van een medicijn. In plaats van in dit proces te sterven komt Cinder echter meer over haarzelf, de prins en haar afstamming te weten.

Natuurlijk volgt deze serie diverse sprookjes. Maar dit wordt op zo’n originele manier gedaan, dat ik steeds weer verrast werd. Sommige dingen moesten naar mijn idee wel zo zijn, maar bleken totaal anders in elkaar te zitten. Het hele cyborg-aspect, de oorlog met Luna en de vele politieke spelletjes die er worden gespeeld zijn origineel, fascinerend en ontzettend goed uitgewerkt. Wat ik ook leuk vind, is dat je zowel uit het perspectief van Cinder het verhaal volgt als ook vanuit het perspectief van prins Kai. Het is niet moeilijk om alle personages uit dit boek in je hart te sluiten. Ik was dan ook geraakt door het begin van deze serie.

Scarlet

In dit boek doet Scarlet haar intrede. Zij is de verwerkelijking van Roodkapje met haar rode hoodie. Scarlet gaat op zoek naar haar oma wanneer zij plotseling verdwijnt. Met behulp van de gevaarlijke, maar zeer aantrekkelijke Wolf begint ze een reis naar Parijs. Wees niet bang want ook in dit boek volg je Cinder en Kai. Echter worden de perspectieven aangevuld met die van Scarlet en Wolf. Dat zorgt ervoor dat je op een andere manier een nog voller verhaal krijgt met oog voor de desastreuze effecten van het conflict met Luna. Wederom verwachtte ik een zeker verloop van evenementen die niet uitkwamen. Daarnaast bleken Scarlet en Wolf echt zulke andere personen te zijn dan Cinder en Kai, dat ik echt een waardering voor de verwoording van Meyer ben begonnen te ontwikkelen.

Cress

Al in het eerste boek maken we kort kennis met Cress. Cress leeft afgezonderd in een satelliet en is een held in computerprogrammering. Waar Scarlet en Wolf anders waren, is Cress nog tien keer verschillend met de andere personages. Ze denkt gewoon grappig en de verwoording daarvan kon ik zeer waarderen. Ook vind ik het fijn dat Meyer de resultaten van een dergelijke afzondering echt heeft meegenomen in het verhaal. Ditmaal wordt het boek uit zes perspectieven verteld, maar dit is nooit hinderlijk of vervelend. Alle passages vullen elkaar naadloos aan. De soepele verteltoon blijft centraal staan. Om redenen waar ik vanwege de plotlijnen niet over zal uitweiden, is dit mijn favoriete boek van de vier!

Winter

Prinses Winter is net zo’n gek en vreemd personage als Cress, maar wederom op een totaal eigen manier. Ik ziehaar een beetje als Rue of Primm in de Hunger Games-boeken. Ze is kwetsbaar, sterk, mooi en heeft een aura om haar heen die iedereen van haar doet laten houden. Ik verwachtte met de introductie van Winter een bepaald einde voor de serie. Dat einde was anders. Ik vond de beschrijvingen van Luna ontzettend levendig, echt en mooi. Het was goed voor te stellen hoe alles in elkaar zat. Wel had ik op dit punt in de serie eindelijk wel eens willen weten, waarom Lunars hun speciale kracht hebben. Ik vind het nog steeds een minpuntje van de serie dat hier nooit een verklaring wordt gegeven terwijl al het andere uiteindelijk is toegelicht.

Conclusie

Dat ik deze serie in een ruk heb uitgelezen zegt in feite wel genoeg. Elk boek in de Lunar chronicles is uniek, onverwacht en verschrikkelijk verslavend. Dat Meyer weet te blijven verassen en zoveel personages je niet moe worden, is bewonderenswaardig. Meer nog: dat elk personage onderdeel van een koppel is en dat je niet moe wordt van dit happy-sappy deel is ontzettend knap. Ik houd namelijk in het geheel niet van iedereen heeft een vriendje-boeken. Alle boeken in deze serie krijgen 5 sterren. Well done Meyer, well done.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *