Out There 1Out There 1 – De kristallen sleutel
Manon Spierenburg
ISBN
Reeds verschenen
***1/2

Een boek over nieuwe dimensies, filosofieën, avonturenlijnen.. en ik mocht een interview houden met de auteur van het boek. Funfact: Manon Spierenburg is doof. Ze moet liplezen om mensen te verstaan en doordat ze dit automatisch heeft ontwikkeld, had ze eerst niet door dat ze doof werd. Funny isn’t it. Het interview is geweldig, over het boek heb ik nog steeds mijn twijfels. Ik lees hele positieve recensies over het boek van mensen waar ik het meestal wel mee eens ben. Wat moet ik hier dan mee? Ik zal maar gewoon vanaf het begin beginnen.

“Vier jongeren en twee volwassenen worden wakker in een vreemd oerwoud. Hebben ze soms een vliegtuigcrash overleefd? Maar waar zijn de brokstukken dan? Ze trekken door het woud, op zoek naar antwoorden. De 12-jarige Olivia heeft het onheilspellende gevoel dat ze iets belangrijks over het hoofd zien. Wie is bijvoorbeeld de vrouw die telkens in haar herinneringen opduikt? En hoe komt het dat ze elkaar kunnen verstaan, terwijl ze ieder een andere taal spreken? Langzaam maar zeker begint het Olivia en de anderen te dagen. De waarheid is ijzingwekkender dan ze dachten, en ze willen niets liever dan terug naar huis gaan. Maar daarvoor moeten ze eerst hun grootste angsten en diepste geheimen onder ogen zien…”

Ik kwam in aanraking met het boek via Luitingh-Sijthoff. Zo deed ik al wat promotie met het boek. Het omslag vind ik persoonlijk niet mooi. Het had van mij verfijnder gemogen. Daarnaast is het echt een heel klein boek. Het formaat had wat hoger gemogen. Nu heeft het wat een goedkope pocket uitstraling. Manon is echt laaiend enthousiast over het omslag en over de omslagen van de vervolgdelen (die heb ik nog niet gezien). Dus ik ga er vanuit dat de boeken mooi bij elkaar gaan passen. Maar het pakte mij niet.

Over het concept ben ik wel laaiend enthousiast. Na mijn gesprek met Manon helemaal, want ik weet precies wat ze wil. Ze bracht bepaalde accenten nog even aan het licht ook. Het verhaal is heel diep. Wat gebeurt er na de dood? Is een controle-samenleving goed? Wat moeten we met een digitale wereld? Wie zijn wij? Wat is de kern van je persoonlijkheid? Wat voor invloeden hebben je beslissingen op het leven en jou als persoon? Ik houd van dit soort diepzinnigheid. Ik heb heel veel met filosofie gedaan en over veel van deze vragen heb ik al eens nagedacht. Het boek bracht het alleen te kinderlijk.

Manon schrijft vlot. Heel erg vlot. Alleen frustreerde ik me heel erg aan de tegenwoordige tijd die ze gebruikte. Naar mijn idee kun je in de tegenwoordige tijd schrijven – heb ik geen problemen mee – maar kun je niet letterlijk alles in de tegenwoordige tijd schrijven. Bij een flashback is het namelijk het verleden dat spreekt! Daarnaast zijn de personages heel erg cliché. Manon vertelde dat dit was omdat ze hele duidelijke mensen wil neerzetten. Dat begreep ik goed, maar ik vond het niet leuk. Ik denk dat je ook hele duidelijke personages kan neerzetten zonder in clichés te vervallen. Later begon ik de personages meer als humoristisch te zien en dat werkte. Maar het geheel bleef door dit gebruik toch kinderlijk. Ja er zijn diepere lijnen in het verhaal, maar zijn die zo diep dat het boek naar een volwassen niveau of young adult-niveau worden getild. Naar mijn idee niet.

Ik kon ook de ‘beroemde’ geschiedkundige personages waarderen die Manon het verhaal in heeft geschreven. Hoe zij meer een reputatie van henzelf zijn dan hun werkelijke ik vond ik ook fascinerend. De wereld die ze heeft geschapen heeft hele mooie diepe lijnen. Ik denk dat het script zich heel goed leent voor een serie en een game. Ik kreeg de opmerking van een andere recensent dat het boek filmisch geschreven was en dat ik mee daaraan misschien ergerde.. Ik denk dat daar een heel goed punt is aangestipt. Naar mijn idee mag er meer mysterie in een verhaal zitten. Dat de personages dood waren, is al vanaf het begin duidelijk. Hoe de personages zijn, is al vanaf het begin duidelijk.

Mijn conclusie: Manon ja de diepere lijnen zijn prachtig. Ik vond het heerlijk om daar met je ook over te praten. Het is realistisch en ik ben het met je eens. Ik kan hierin geloven. Je schrijft vlot en lekker. Maar young adult is dit naar mijn idee niet. Je blijft nog in de jeugdliteratuur hangen. Is dat verkeerd? Nee zeker niet. Geef het aan een 14 jarige en die zal er perfectly happy mee zijn, maar iemand die 18+ is zal zich er toch mee vervelen. Of je moet het als een primair humoristisch boek zien. Ik zag het als een primair diepgaand boek, en dan kom je er niet mee weg. Het verhaal klopt! Geen losse eindjes te vinden. Maar het was geen boek voor mij.

2 reacties:

  1. Jep, voor mij was dit ook jeugd ipv YA! Jammer dat uitgeverijen op dat gebied soms echt de bal misslaan, met verkeerde verwachtingen tot gevolg. Verder vond ik het een origineel maar voor mij toch iets te vreemd boek :-p

    • Leuk dat je hetzelfde zegt! Klopt. Er wordt heel gauw het labeltje young adult op een boek geplakt, omdat dit verkoopt. Ik vind dat een uitgeverij inderdaad daar wel wat realistischer naar mag kijken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *