Informatie RoodRood introduceert de mensheid die al zover zijn geëvolueerd dat ze zich op de maan gevestigd heeft. De volgende stap is nu ook andere planeten te bevolken en daarvoor moeten deze planeten eerst geschikt gemaakt worden. De eerste planeet die hiervoor gekozen is, is Mars en de zogenaamde Roden zijn hier te werk gesteld om de planeet bewoonbaar te maken. Zij hebben de kracht om het benodigde werk onder de oppervlakte van Mars aan te kunnen en zich op te offeren voor de toekomstige generaties, om zo het voortbestaan van de mensheid te garanderen. Maar zijn zij wel de helden van Mars, of worden ze voorgelogen door de zogenaamde Gouden kaste die ze aan het werk heeft gesteld?

In Rood volgen we Darrow, een rode van wie alles wat hij had – en dat was niet veel – werd afgenomen toen hij op slechts 16 jarige leeftijd zijn dood tegemoet trad. In plaats van te sterven komt er echter een nieuwe kans op zijn pad: hem wordt aangeboden zichzelf om te laten bouwen tot een Gouden om zo de bazen van de planeet en de kastensamenleving die zij leiden van binnenuit in te laten storten. Darrow wordt geplaatst in de opleiding voor de allerhoogste Gouden, waar blijkt dat de opleiding in feite een arena is waar de jonge Gouden hun leiderskwaliteiten moeten bewijzen. Darrow gaat de strijd aan met zichzelf, zijn medestudenten en het systeem om een plekje te verwerven onder de leiders van de wereld.

Klassieke mythologie en historische thema’s

Eigenlijk bestaat Rood uit twee delen. Het eerste deel introduceert de wereld van Darrow, de roden en de kastenmaatschappij. De leugens van de Gouden komen aan het licht en na een emotionele moord gaan we langzaam maar zeker steeds meer meeleven met Darrow. Hij wordt omgebouwd – een behoorlijk lang en pijnlijk proces – en komt terecht in het opleidingssysteem van de Gouden, die ronduit bruut is.

Het mooie aan dit opleidingssysteem is dat het zijn opzet heeft ontleend aan klassieke mythologie. Dit is een heel interessant aspect aan het boek. Rood is dan ook beter te lezen als je een degelijk achtergrondkennis hebt in de Romeinse mythologie. De verschillende huizen in de opleiding behoren toe aan de verschillende Romeinse goden en hebben ook de eigenschappen van die goden. Ook de namen van de verschillende personages zijn gebaseerd op klassieke historische figuren en verwijzingen naar mythes, boeken en historie van de klassieken komen diverse keren voor in het boek. Deze mix van Romeinse Oudheid en sciencefiction zorgt voor een lekkere variatie in het boek. Toch is dit soms ook verwarrend, door de vele verschillende namen, verwijzingen en dubbele betekenissen moet je de aandacht goed bij het verhaal houden.

Emotionele ontwikkeling

Hoewel het boek 448 bladzijdes telt, vliegt het verhaal aan je voorbij. Dit is 100% te danken aan de verhaallijn die loeispannend is. Af en toe is Brown echter te snel. Je krijgt wel degelijk sympathie voor Darrow, maar meer door de dramatische gebeurtenissen die gebeuren, dan door de gevoelens van Darrow die zijn beschreven. Zijn gevoelens worden namelijk vaak helemaal  niet uitgewerkt. Zo is de maandenlange periode die Darrow op de operatietafel doorbrengt bijna niet in beeld gebracht, terwijl dit een periode van rouw, pijn en niet te vergeten emotionele verwarring is. In de overpeinzingen van Darrow zien we deze mijmeringen soms terug, alsof Brown even wilde aanstippen dat hij wel weet dat dit nodig is voor de opbouw, maar het is minimaal en eigenlijk te weinig om emotioneel aan Darrow verbonden te raken.

Rood quote

Personages

Het boek is in de ik-persoon verteld en bevat boeiende dialogen met veel informatie. Niets wordt echter te vaak verteld en elk personage krijgt duidelijke individuele eigenschappen mee. Zelfs de minder belangrijke personages komen driedimensionaal over en hebben duidelijke rollen met achtergrondmotieven. Brown heeft zich niet bezondigd aan opvulling van het boek met onbelangrijke personen of hoofdstukken. Bij elk personage vraag je je constant af hoe die zich gaat ontwikkelen en wat zijn werkelijke motieven zijn. Dat zorgt voor een flinke dosis spanning en mysterie.

Hoog niveau fantasy

Het tweede deel van het boek getuigt dat Brown ontzettend goed zijn inzicht in tactiek, filosofie en ontwikkeling van de personages kan beschrijven en begrijpelijk maken aan de lezer. Dit is wat dat betreft geen boek om even snel tussendoor te lezen. Hoewel het snel leest, moet je zeker je aandacht er goed bijhouden om alle lagen van het verhaal mee te krijgen. Ook zijn de zinnen niet altijd eenvoudig te lezen door de verschillende ingewikkelde namen, termen en begrippen die het verhaal eigen zijn. Politieke spelletjes worden er op verschillende niveaus gespeeld. Aangezien het tweede deel bijna een verslag is van een veldslag is de kaart zeker van belang, maar jammer genoeg is deze enigszins verwarrend en niet erg behulpzaam. Dat komt omdat de kaart van Mars minimaal is en de kaart van het slagveld door de legenda een behoorlijke zoekmissie op zichzelf is.

Conclusie

Rood is een heel bijzonder verhaal. Het heeft door de verschillende verhaallagen een ijzersterk plot en is bovendien erg goed geschreven. Het verhaal eindigt met een cliffhanger en ik wacht dan ook vol verlangen op het volgende deel.

 

3 reacties:

  1. Wat fijn dat het boek je zo goed is bevallen! Je hebt mij heel benieuwd gemaakt naar het verhaal, dus ik ga zet Rood om mijn verlanglijstje.

  2. Interessant hoe meningen kunnen verschillen. Ik vond Rood stiekem namelijk behoorlijk tegenvallen en op sommige momenten langdradig – vooral het gedeelte aan het Instituut. Ik heb echter gehoord dat het vervolg spannender gaat zijn en meer science fiction bevat, dus ik ga de serie nog een tweede kans geven 🙂

    • Ik las volgens mij ergens je mening wat uitgebreider. Iets met dat dat het op Mars afspeelde eigenlijk niet bleek ook toch? Want daar ben ik het wel met je over eens. Ik denk dat het voor mij juist daarom ook zo goed beviel want ik heb niet zoveel met science fiction in principe. Maar dat kon je aan dit boek dus niet erg merken dat het dat was. Het was wel belangrijk voor de achtergrond maar die gaat pas in boek twee denk ik meer ontvouwen ja. En het was voor mij dus wel ook echt een boek om je aandacht bij te houden.. niet erg makkelijk om te lezen. Maar vond het zeer intrigerend!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *